Maandag 6 april

Vandaag begonnen we allemaal aan onze stages in Baguio. We moesten weer vroeg uit de veren, voor de verandering. We werden in twee groepen verdeeld. De ene groep bleef in SLU (Saint Louis University) de anderen gingen naar BGH ( Baguio General Hospital).

SLU: we mochten eerst in de operatiekamer binnen. Het was heel kalm, er waren maar 5 operaties gepland voor de hele dag. We hebben een appendectomie mogen bijwonen. Bij de volgende patiënt werden de amandelen verwijderd. Nu begrijpen we allemaal waarom ze zoveel pijn hebben na de operatie! De laatste operatie was iemand met een gebroken neus door een basketbal. We werden rondgeleid door een anesthesist, zo kwam onze cursus anesthesie goed van pas. We kregen uitleg over welke medicatie ze gebruiken en hoe de intubatie verloopt, hoewel die heel vergelijkbaar was met België.
Daarna gingen we kijken naar de prematuurtjes. In totaal lagen er maar 5 baby’s. Er lagen er 2 met een pneumonie (dat komt hier erg vaak voor) en nog 2 met een te laag geboortegewicht. De hoofdverpleger stond wel enorm mooi met zijn roze pakje.
Voor zowel de operatiekamer als voor de prematuurtjes moesten we onze “steriele” kleren aandoen. De streep op de grond was DE scheiding tussen steriel en niet. Verder waren onze eigen schoenen zeker niet steriel en moesten we de crocs aandoen die zeker wel steriel waren ;) . Verder is ook herkappen meer de regel dan een uitzondering.

Daarna was er nog gynaecologie. Er was juist een zwangere binnengekomen met bloedingen en er werd over gediscussieerd of er een keizersnede ging doorgaan of niet. Helaas voor ons is het er niet van gekomen. Verder bezochten we nog het labo, waar alles krap op elkaar stond maar waar ze wel heel veel diagnoses deden.
Ook het archief was overweldigend. Het was ongelooflijk groot!!!! Vind daar maar eens iets terug!

BGH: Met z’n achten vertrokken we vanuit SLU met de taxi naar BGH, een heel groot en druk publiek ziekenhuis. De eerste stopplaats van onze ziekenhuistour was op anatoom pathologie, waar we de weg die een staal aflegt konden bekijken. Ons ontbijt lag even wat zwaar op de maag toen we een dikke darm met een kanker voorgeschoteld kregen. Ook werd ons getoond hoe de diagnose gesteld werd van een acute appendicitis in een vroeg stadium. Daarna trokken we naar het “Out Patient Department” (OPD), wat een beetje overeenkomt met de huisartsgeneeskunde van bij ons, de niet-dringende zaken. Het was er ongelofelijk druk, wel 100-120 patiënten in de wachtzaal.

Hier konden we een consultatie meevolgen, de ligging van de baby bij een 37 weken zwangere vrouw voelen en naar de hartslag van het kindje luisteren. Lisa K mocht ook een inwendig onderzoek bij deze vrouw doen en de opening (al 1-2 cm!) voelen. De baarmoederhals voelde precies als een mini donutje. De volgende stop in het OPD was de kleine chirurgie, waar we de besnijdenis van een 12-jarig jongentje onder lokale anesthesie konden meevolgen. We verstaan ondertussen goed waarom dit in België onder volledige verdoving gebeurd. We trokken terug naar het grote gebouw, waar Mathilde en Niels in het operatiekwartier de verwijdering van een mondtumor mee gevolgd hebben. De anderen gingen ondertussen naar de pediatrie afdeling waar we een 11jarig meisje met een hersenbloeding konden onderzoeken. Na een bezoek aan de psychiatrie waar we een vrouw met een manisch-depressieve stoornis konden interviewen, werd de groep terug herenigd en gingen we pizza eten in het winkelcentrum. Hierdoor waren we helaas ietsje te laat in de les.

In de namiddag volgden we les. De eerste les ging over het ingewikkeld gezondheidssysteem. Eindelijk zagen we een paar bomen door het bos. We kregen ook wat info over de soorten ziekten, de economie en het preventie systeem.  Verder kwamen er geneeskundestudenten ons warm maken voor MOMFI (Medical outreach missions foundation incorparation). Deze missies worden georganiseerd door groepjes enthousiaste studenten die vrijwillig naar afgelegen gebieden trekken om daar een tijdelijke hulppost te stationeren.

Na het avondeten overliepen we gezamenlijk de dag en deelden we onze leerrijke ervaringen.

We realiseren ons net dat men thuis aan het studeren is, terwijl wij hier de tijd van ons leven hebben. Hakuna Matata!

Annelien en Lisa Kinget

Zondag 5 april

7u15 was het onchristelijk vroege uur waarop we ontbeten op deze Paaszondag, gelukkig inclusief Belgische paaseitjes! Dit helaas niet na een verkwikkende nachtrust, gezien de jongens er een nacht vol paniek hadden opzitten… Ze hadden namelijk enkele kakkerlakken gespot op hun kamer en na heel wat geschreeuw en op de bedden springen durfden ze uiteindelijk bijna niet meer de ogen te sluiten. Dat noemen ze dan mannen… Bleek tijdens het ontbijt dat we eigenlijk evengoed nog wat hadden kunnen in ons bed liggen, want de bus stond nog in Banaue in plaats van Bontoc. Kleine vergissing, kan gebeuren! Gelukkig was het euvel snel verholpen en konden we alsnog onze lange tocht richting Baguio aanvatten.

’s Middags hielden we halt in Abatan, waar we opgewacht werden door dokter Hilda, een zeer sympathieke arts die tevens de enige Facebookvriend van professor Callewaert is. Zij leidde ons rond in de ‘‘Barangay”, het Filipijns woord voor “gehuchtje”. Een Barangay wordt geleid door een barangay captain, die we tevens ontmoetten. Per barangay staat een vroedvrouw aan het hoofd van een rural health centre, en zij staat in voor de prenatale zorg, vaccinaties, family planning enzovoort. We brachten aan dit centrum (niet groter dan een hutje) ook een bezoekje, waar zij ons verblufte met haar zorgvuldig bijgehouden statistieken, niet op een powerpoint maar nog op ouderwets papier.
Zo wordt onder andere bijgehouden hoeveel procent van de baby’s gevaccineerd worden, maar ook de voornaamste doodsoorzaken, ziektes, woonomstandigheden, religies… Hierna verkasten we naar een restaurant waar we konden lunchen (ra ra ra het was rijst), we mochten hier ook proeven van de plaatselijke gefermenteerde rijst waar rijstwijn van gemaakt wordt.

Na onze buikjes gevuld te hebben konden we Abatan nog wat verder medisch verkennen. Op het programma stond eerst nog de kliniek, die echt wel midden het volk te vinden was. Ergens tussen de marktkraampjes baanden we ons een weg naar deze rural health center.
Daar worden onder andere gratis medicijnen voorzien, zoals antibiotica, maar ook spiraaltjes en condooms. De lokale bevolking kan hier ook terecht voor een tandartsbezoekje of een gynaecologisch onderzoek.

Van de kliniek ging het dan naar het hospitaal waar mensen naar doorverwezen worden na hun bezoek aan het rural health center. Daar werkten welgeteld drie – zeer sympathieke – dokters. Veel patiënten waren er niet (het was immers Pasen), maar we kregen een uitgebreide rondleiding met veel enthousiasme. Ook hier kregen we weer een goed beeld van hoe de geneeskunde in de bergen verschilt van onze westerse aanpak.

Vervolgens konden we onze rit naar Baguio verderzetten. Gelukkig waren we niet op tocht met jeepneys, want het regende pijpenstelen. Rond 18u30 kwamen we eindelijk aan in “Home sweet home”, een residentie gesticht door de paters Scheutisten. We konden ons dadelijk installeren en algauw was het etenstijd. We gingen naar “the mall”, een gigantisch winkelcomplex waar een overweldigende drukte heerst. Daar konden we genieten van een etentje met Father Eugene en onze twee Filipijnse vriendinnen, en niet te vergeten: frietjes!

Moe maar voldaan was het dan tijd om onder de wol te kruipen, maandag is het immers opstaan om halfzeven, om paraat te staan aan het Saint Louis University Hospital of the Sacred Heart!

Veel groetjes

Mathilde en Aude

zondag 5 april

Op deze paasdag zijn we aangekomen in Baguio. Morgen uitgebreid verslag.

Slaapwel!

Zaterdag 4 april

Waar rook is, is vuur.

Een vredige slaap werd nog voor zonsopgang onderbroken door het geweld van Spaanse infiltranten. Alsof 7u nog niet vroeg genoeg was, werd om 5u opstaan een feit. Daardoor schoot het ontbijt te kort om onze energieniveaus volledig te hervullen. Hopend op een energieboost dankzij de door de zon gefaciliteerde vitamine D, kropen we opnieuw op het dak van onze fel begeerde jeepney -intussen door iedereen gekend- en begaven we ons nogmaals in het levend schilderij van landschappen, een museum dat niemand ooit beu wordt.

Zonder de probabiliteit op huidkanker drastisch te verhogen, mede dankzij profylactische ‘crème de la crème’ van onze noordelijke zonnecrèmes, kwamen we aan in ons nieuw verblijf in Bontoc, een nederzetting van onze landeigen verkondigers van het geloof in de Vader.

Vrees niet, ons reservoir aan proza loopt hierbij leeg. Nu volgt een efficiëntere opsomming van onze avonturen…

•          Bontoc general hospital-> nierstenen,pneumonie,diarree,bevalling
•           Food-> pasta -> lekker
•           Museum -> brand -> brandweer -> ramptoerisme
•           Rivier
•           Tricycle

Groetjes,

Elise en PJ

n.b.: voor diegene die toch wat meer info willen:

Verlost van onze valiezen gingen we naar het ‘Bontoc general hospital’, een complex van meerdere gebouwen. Bij de rondleiding kregen we de kans om verschillende patiënten te interviewen, maar waren juist te laat om een bevalling bij te wonen. Het pasgeboren kind was kerngezond, de moeder daarentegen was er minder goed aan toe omwille van het hevig bloedverlies. De verpleegster bleef aan haar zijde, hoewel in deze faciliteit niet veel meer mogelijk was dan afwachten. Na een uurtje wat kennis en ervaring op te doen, kwamen onze gedachten meer en meer op eten te staan.

Te voet gingen we naar het meest westers getint restaurant van de stad en aten daar deze keer geen rijst maar pasta. Aan de overkant van de straat gingen vervolgens stemmen op dat er een brand gaande was in de stad. Later werd duidelijk dat het geen gewoon huis was. De brand bleek in het museum te zijn waar we een half uur later een bezoek aan gingen brengen. Ons bezoek werd echter niet afgelast, noch uitgesteld. We kregen nog toegang tot de niet verbrande delen van het museum. Daar waren foto’s en attributen van het traditionele Filipijnse leven te vinden.
Zo kwamen we ook te weten dat de doden eerst 3 weken werden bijgehouden, vervolgens gerookt, om daarna in foetushouding begraven te worden. Maar ramptoeristen als we zijn, gingen we ook kijken naar het verbrande deel van het museum. Het bleken huizen te zijn die de bezoeker toonden hoe men in vroegere tijden in de provincie werkte en woonde. De foto’s die we subtiel namen werden echter niet geheel in dank afgenomen.

De rest van de dag kregen we vrijaf. Op weg naar de rivier kwamen we een nieuw obstakel tegen. ‘de wegisweg’ is wat we zeiden toen we zagen dat de weg weg was (excuses voor deze literaire uitschieter). We liepen door op het randje weg dat er wel nog was. Lopend tussen de kleine verkavelingen kwamen we uiteindelijk aan bij de rivier. Nu moesten we voor het eerst vluchten voor de regen. Door de tricycles was dit geen probleem. Voor een spotprijs reden deze voertuigen ons terug naar ons verblijf op de heuvel. De prijs varieerde van 20pesos tot 75pesos per persoon, afhankelijk van hoe goed je kon onderhandelen. Vanavond is onze laatste avond met de 2 Filipina’s, dus er zal wel een pintje gedronken worden…

Veel liefs,

Jullie bengeltjes (Elise en PJ)! 

Vrijdag 3 april

EVERY SWEATDROP IS A WATERFALL

Hello!

Deze ochtend smeren we onze ‘kieten’ voor een serieuze wandeling naar de Tappiyah waterval. Ontbijtje met pancakes en een warme choco geeft ons alvast wat energie. Hup, de jeepney staat klaar om ons naar de startplaats te brengen. Allen erin. De dare-devils klauteren er vanboven op. Goed vasthouden, oppassen voor mogelijke obstakels in de lucht en weg zijn wij!

Een (lastige) afdaling tussen de prachtige rijstvelden van Batad. Veel stappen en veel te warm! Helemaal beneden werden we beloond met een prachtige waterval. Plons, even afkoelen in het frisse water. Daarna begon de (nog lastigere) klim terug naar boven. Gelukkig staat Guido ons in het dorp op te wachten in de Hillside Inn met heerlijke pizza’s.

Wanneer we terug binnenrijden met de jeepney in Banaue horen we een hels geschreeuw. Enkele ‘locals’ waren bezig de poten van een zwijn te samen te binden. Het zwijn wordt vanboven op de jeepney gehesen om te vervoeren naar een klein dorpje.

Vanavond heel wat te doen in het stadje. Souvenirtjes kopen, christelijke openluchtcinema voor Goede Vrijdag en last but not least: een show over de geschiedenis en cultuur van de inwoners van Banaue. We zongen en dansten met hen mee, een gezellige boel.

Kortom, these are the days we’ve been waiting for! Check zeker ook ons filmpje van een dag die ons nog lang zal bijblijven. https://www.youtube.com/watch?v=AAHcSlmKcBM&feature=youtu.be 

Greets and Kisses,

Vincent en Niki

Donderdag 2 april

Reis door rijst

Dag beste bloggers,

Jullie zitten alweer een hele dag te wachten op ons verhaal. Geloof ons, het is het wachten waard geweest!

Na een zeer goede nacht (voor de mensen die in de hut geslapen hebben iets minder) kregen we een verrukkelijk ontbijt voorgeschoteld. We konden kiezen uit een rijk aanbod met onder andere toast, havermout, mango, watermeloen en eieren. Die energie hadden we zeker en vast nodig, want er stond ons een lastige wandeling te wachten doorheen de rijstvelden van Mayoyao. Nadat we eerst onze bagage hadden gemaakt, vertrokken we met de bus naar de top van de berg. Daar stond de politie ons al op te wachten om ons te begeleiden op de wandeltocht. 

Hoewel de Filipijnse kinderen zonder problemen over de dunne walletjes tussen de rijstvelden liepen, ondervonden wij toch wat problemen met evenwicht. Desalniettemin hebben we niemand uit een rijstveld moeten halen. Het was een prachtige wandeling met heel mooie uitzichten. Omdat dit moeilijk met woorden uit te drukken is, tonen we het jullie graag zelf aan de hand van een fotootje.

Het hoogtepunt van de tocht was het moment waarop we aankwamen bij een oude Filippino die ons toonde hoe we de befaamde G-string moesten aandoen. Dit is traditionele kledij die vroeger gebruikt werd door de rijstboeren. Natuurlijk stonden de boys te springen om dit zelf eens te proberen, op voorwaarde dat de onderbroeken wel nog aanbleven! En dan kon de fotoshoot beginnen.

Na een drie uur durende wandeling stond de bus ons op te wachten. Dit was zeer welgekomen, al was het maar voor de schaduw die de bus ons bood. We vertrokken richting een schooltje dat gesticht werd door Belgische paters. Onderweg ondervonden we nog de nodige problemen met de Filipijnse steile bergwegen. De school was leeg, want de leerlingen hadden nu grote vakantie (gelukzakken!). De kerk, die deel uitmaakt van de school, was wel toegankelijk. Zo konden we onze reis nog een katholiek tintje geven. Daar waren we getuige van enkele voorbereidingen voor de Goede Week.

We keerden hierna terug naar het gasthuis. 

Na het middagmaal lieten we Mayoyao achter ons en vertrokken we met de bus richting Banaue. De rit duurde ongeveer drie uur. Onderweg kwamen we enkele “landslides” tegen die gelukkig de weg niet te veel versperden. 

Aangekomen in Banaue zochten we ons hotel op om de valiezen uit te laden. We vertrokken quasi meteen naar een ziekenhuis, genaamd “good news clinic”. In dit ziekenhuis was één koppel verantwoordelijk voor de administratie en operatie.

De vrouw, die 74 jaar oud was, was verantwoordelijk voor het papierwerk, terwijl de man de enige dokter was die voltijds in het ziekenhuis werkt. Ze zorgden samen voor een zeer enthousiaste en interessante rondleiding. We kregen ook de gelegenheid om enkele patiënten te spreken, en we konden hun RX-toestel zien dat 60 jaar oud is, maar nog steeds functioneerde! A la guerre comme à la guerre…

Daarna bracht de bus ons nog naar een viewpoint, van waaruit we een mooi overzicht hadden over de rijstterrassen van Banaue. Deze rijstvelden zijn UNESCO-werelderfgoed. Het uitzicht was echt impressionant! Een beeld dat we nog lang zullen onthouden…

In het hotel kregen we nog een lekker avondmaal, waarbij zelfs pasta op de menukaart stond. Na een karaoketochtje, gingen we (vroeg) slapen, want het ontbijt is geregeld rond 7u30 (bedankt…)!

Lowie en Elise

Woensdag 1 april

Beste blogvrienden,

Hier zijn we alweer! Na een geslaagd verblijf bij SMU trokken we verder richting Mayoyao. Gezellig op elkaar gepropt en met de valiezen tussen ons zagen we enkele uren het prachtige landschap voorbij tuffen. Onderweg stopten we om de motor af te koelen met water en onze buikjes te vullen met lekkere Filipijnse koffiekoeken en cupcakes. Lunch with a view!

Nadat de motor wat was afgekoeld en wij opgewarmd, zetten we onze reis verder.
De bergen werden steiler en de sfeer alleen maar beter. DJ Baffie in the bus! (en Niels met oorsuizen) We waren langzaam het dorp aan het binnenrijden, toen de politie ons tegenhield. We moesten overstappen in twee combi’s en ze brachten ons tot aan een viewpoint. Ook tijdens deze rit moesten we uitstappen, deze keer omdat de berg te steil was. Toen we er aankwamen werden we beloond met een prachtig uitzicht! We konden één van de acht wereldwonderen bewonderen. Wellicht het mooiste wat we in ons leven al gezien hebben!

Helaas de vreugde bleef niet duren… Aude en Niki werden in de boeien geslagen. Met wildplassen wordt hier duidelijk niet gelachen.

Met twee vrouwen minder keerden we terug naar beneden en bezochten we een primary hospital. Dit is een ruraal ziekenhuis met enkel de basisvoorzieningen en een bedcapaciteit van 20 patiënten. Momenteel waren er slechts twee patiënten. Een kindje met astma en een kindje met koortsstuipen.


Dokter Diana,

schoolgenote van Adeline en Glisa, leidde ons rond en gaf uitgebreid uitleg. We waren onder de indruk toen zij ons haar werkschema uitlegde. Gedurende tien dagen is zij 24 uur op 24 van dienst. Zij is dan de enige aanwezige dokter en verantwoordelijk voor alle patiënten. Daarna kan zij 20 dagen genieten van welverdiende rust. 

Daarna keerden we terug tot aan het marktplein, waar we de plaatselijke Filipino’s hebben uitgedaagd voor een wedstrijdje basketbal. We kregen op ons doos en dat is nog zacht uitgedrukt. Dan maar spelen met de kindjes.

De dag zijn we geëindigd in Helen’s Guest House met een heerlijk avondmaal. Vis, kip met curry, verse groentjes en… weer rijst, maar deze keer blauw. Als dessert hemelse, verse mango’s. Enkelen onder ons kruipen in hun hut deze nacht, de anderen zullen zoet kunnen dromen in hun zachte bed. Nu nog iets drinken, spelletje spelen…

Nangamong!

Lisa G. en Niels

P.S.: 1 APRIL!!! Aude en Niki zitten hier gezellig bij ons!!!